Myślałem, że fotografia, wędkarstwo, numizmatyka, astronomia to najważniejsze pasje w moim życiu. Myliłem się. W tym roku powróciłem, w pewnym sensie, do dziecięcych lat - do czasów, gdy "latałem" po polach i lasach z saperką w poszukiwaniu skarbów. Skarby? Jakie skarby?- zapytacie pewnie. Archeologiczne - odpowiadam.

W zeszłym tygodniu byłem na plenerze fotograficznym w Radojewie. Kiedyś była to wieś - dziś dzielnica Poznania, leżąca na północnych skrajach miasta. Wszyscy uczestnicy spotkania przyjechali tu specjalnie, by fotografować rannika zimowego - żółtego kwiatka. Rośnie on w zaniedbanym parku dworskim obok pałacu, o którym dziś będzie mowa. Nie byłbym sobą, gdybym nie odłączył się od grupy - nie dla mnie statyczne fotografowanie w jednym miejscu. Ja muszę chodzić, zwiedzać i przeżywać przygody, które oczywiście i tu mnie dopadły.

Wracając z Puszczykowa, z wizyty u Fiedlerów, postanowiłem zatrzymywać się w drodze do domu tam, gdzie mi serce rozkaże. Jechałem więc autem i czujnie rozglądałem się na boki. Przejeżdżając przez miejscowość Brodnica, kątem oka zauważyłem pałac. Od razu dałem po hamulcach.

Kocham las całym sobą. Zawsze pędzę do lasu jak na skrzydłach, choć wcale nie czuję się tu jak u siebie. Jestem tu gościem, widzem, który przyszedł tu nieproszony, bez biletu i bezczelnie, ukradkiem podgląda, co dzieje się na zielonej, tajemniczej scenie.